De eerste 8 minuten van...

Vincent Voeten



Het debuut
Zes januari tweeduizend zeventien. Dat is de datum waarop ik voor het eerst een podium beklom. Ongeveer een half jaar eerder was dat idee ontstaan, toen ik bij wijze van afsluiter een einde mocht breien aan de huwelijksceremonie van mijn schoonzus. Zij en haar echtgenoot - toen nog verloofde - hadden mij carte blanche gegeven en ik was dan ook all the way gegaan, met een verhaal over een olifant die ik had voorzien als huwelijkscadeau maar die door omstandigheden vroegtijdig aan zijn einde was gekomen. Gelukkig viel mijn absurde verhaaltje in de smaak, al besefte ik toen al dat de omstandigheden erg dankbaar waren; niemand van de genodigden wil op zo’n moment de sfeer verknallen door niét te lachen.

Voor mezelf was die voorliefde voor geestige verhalen natuurlijk niet nieuw. De jaren daarvoor had ik mij al gewaagd aan enkele kortverhalen en veel meer dan het plot of het uitdiepen van personages, stond de humor daarin voorop. Geestige dialogen, absurde situaties, gratuite geweld,... Het zal niemand verbazen dat de Belgische schrijver Herman Brusselmans een van mijn grootste inspiratiebronnen was - en nog steeds is trouwens.

Maar goed, een half jaar na het huwelijk van mijn schoonzus volgde dus mijn debuut op Bas Birkers open mic, in Cafe The Joker te Antwerpen. Ik herinner mij nog levendig dat ik op weg naar daar oprecht bang was dat ik ging bezwijken aan hartfalen, zo zenuwachtig was ik (iets waar ik tot op heden nog steeds erg veel last van heb). Gelukkig had ik niet de fout gemaakt om 1001 vrienden uit te nodigen. Enkel mijn vriendin, een collega en een goede vriend waren die avond aanwezig. De eerste twee minuten van mijn setje waren hooguit ok. Daarna verzandde ik in een absurde bit die totaal geen ingang vond bij het publiek: te veel stress, te weinig zelfvertrouwen en totaal geen aandacht voor spel en timing. Memorabel was het dus allerminst, al was het trauma van doodgaan me gelukkig bespaard gebleven. Dat, en het gegeven dat toch een paar jokes lach hadden gescoord, gaf mij genoeg vertrouwen om het enkele weken later opnieuw te proberen.

Stijl
Je eigen stijl ontdekken, dat is de heilige graal voor iedere comedian. Zelf heb ik een jaar geleden op een open mic besloten om ter plaatse mijn setje te verkappen in oneliners en mini-bits. Door een gebrek aan voorbereiding werd dat een hit en miss maar desondanks betekende dat voor mij een echte openbaring. Sindsdien ben ik daar dan ook niet meer van afgestapt en gaandeweg probeer ik mijn materiaal steeds verder af te slanken tot zijn meest rauwe, pure vorm: geen levensbeschouwingen, geen meningen, geen rode draad - enkel jokes.

Qua onderwerpen kan en mag alles, zolang ik er maar een goede punchline uit kan puren. Afgezien daarvan moet ik wel erkennen dat ik van nature een hang heb naar de iets morbidere thema’s, zoals de dood bijvoorbeeld. Vanwaar die hang weet ik niet, maar het zorgt er wel voor dat veel van mijn jokes een donker randje hebben, wat dan weer op zijn beurt kan zorgen voor een leuke dynamiek in de zaal. Niets is namelijk zo mooi als een lach die ook dat tikkeltje schaamte met zich meedraagt.

Tot slot krijg ik omwille van mijn droge en emotieloze delivery vaak het etiket deadpan opgeplakt. Dat is ook de stijl die voor mij het comfortabelst aanvoelt; mijn motoriek leent zich simpelweg niet tot expressief spel, zoals je dat kent van pakweg Wim Helsen of Hans Teeuwen. Bovendien ligt de focus hierdoor haast volledig op mijn jokes, wat eigenlijk ook de bedoeling is. Elke beweging die ik maak, de pauzes die ik laat, het ritme waarop ik dingen zeg,... Simpelweg alles is uitgekiend in functie van de joke.

voorbeelden
Als comedian kan je veel bijleren door de professionals hun werk te bekijken en te analyseren. Ik denk dan aan zaken zoals ritme, gesture, timing enzovoort. Elke aspirant-comedian laat zich daarbij in de eerste plaats inspireren door de comedians waarmee hij of zij zich het meest verwant voelt. In mijn geval kom je dan al snel uit bij namen zoals Anthony Jeselnik, Mitch Hedberg, Steven Wright, Jimmy Carr en Stewart Francis. Bekijk hun werk op Youtube en je hebt een idee van waar ik naartoe wil als comedian.

Nederland
Ik speel heel graag in Nederland. Eerst en vooral omwille van de Nederlandse mentaliteit, die misschien toch iets uitbundiger is dan de Vlaamse. Daarnaast ben ik ook gewoon fan van jullie steden: Amsterdam, Utrecht, Rotterdam,... Stuk voor stuk erg charmante plaatsen. Wat nog meespeelt, is dat het Nederlandse publiek mij wel lust: vaak wordt er al gelachen omwille van mijn accent nog voor ik ben toegekomen aan mijn eerste joke. Bovendien lijken Nederlanders wel te houden van mijn droge stijl, al heb ik dat misschien ook deels te danken aan de populariteit van Philippe Geubels.

Check ook Vincent op Facebook en zijn website.





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017