De eerste 8 minuten van...

Midge Hazewinkel



Ik zit in een café, gevestigd in wellicht wel één van de meest bruisende steden van het land. Ik zit aan een klein rond tafeltje en kijk om mij heen. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik het water rustig dansen op het ritme van de wind. Binnen het café zie ik de naam van het café op de wand staan. Er zitten een goed aantal mensen in het café, ik zou het zelf schatten op zo een 40 man. Aan het raam staat een podium met een microfoon: hier mag ik zo dadelijk een aantal grappen proberen. Mijn allereerste minuten op het podium als stand-up comedian: ik ben bloednerveus.

De Haricot Vert
Een goede voorbereiding is het halve werk. Ik had mij dan ook netjes voorbereid. Ik had mijn verhaal helemaal uitgeschreven op papier en zo een 273 keer hardop staan oefenen in mijn woonkamer. Mijn katten konden het stuk inmiddels dromen en ook ik leek het te kennen. Althans, dat dacht ik. Nu zit ik hier en door de zenuwen lijk ik geen woord meer te kennen.

Het is bijna aanvang van de avond en een vriendelijke meneer komt naar mij toe lopen en licht mij in dat ik als derde mag spelen deze avond. Dit maakt mij misschien nog wel nerveuzer, binnen nu en een halfuur moet ik op. Ik pak het papiertje dat voor mij op tafel ligt. Hier had ik de grove lijnen van mijn stukje op geknald: voor het geval ik mijn tekst vergeet. Het is maar goed dat ik dit gedaan heb, want op dit moment was ik alles onder de categorie ‘tekst en grappen’ wat ik ooit bedacht had helemaal kwijt. Ik begin de grove lijnen van mijn verhaal op te ratelen in mijn hoofd. Keer na keer na keer.

Het is 20.30 en de open mic begint. De Master of Ceremonies stapt het podium op en begint zijn verhaal. Hij maakt de ene grap na de andere, betrekt het publiek bij zijn verhaal en improviseert er rustig op los. Mensen genieten, mensen luisteren en mensen lachen: de sfeer zit erin. Nu de zaal is opgewarmd kondigt de MC de eerste comedian aan, deze stapt het podium op en vanaf dat moment heb ik eigenlijk geen idee meer wat er gebeurt. Mijn lichaam en geest bereiden zich voor op wat komen gaat. Lichte paniek slaat toe. Wat als ik mijn tekst op het podium vergeet? Wat als mensen niet lachen? Waarom doe ik dit eigenlijk?

Mijn innerlijke vragenrondje wordt na een minuut of 20 bruut verstoord door mijn naam welke door de speakers knalt. De komende minuten is het podium voor mij. Ik loop naar het podium: mijn hart gaat tekeer, mijn handen beven en mijn benen voelen zo zwak als een Haricot Vert.

Epinefrine
Ik sta op het podium, ik zie de eerste rij kleine ronde tafeltjes waar mensen aan zitten. De rest van het café is niet te zien. Geblindeerd door de theaterlampen begin ik mijn verhaal. Ik merk dat ik niet veel meer met mijn tekst bezig ben, het gaat vanzelf wel. De eerste 30 tot 40 seconden blijft het stil. Geen lach, geen reactie, het is muisstil. Ik kan mijn zelfvertrouwen horen vallen. Net op het moment dat mijn brein besluit dat comedy het voor mij waarschijnlijk niet gaat worden, komt de eerste lach tevoorschijn. Deze wordt gevolgd door een tweede lach, een beleefde grinnik en een derde lach. De zenuwen die door mijn lichaam heen gieren maken langzaam plaats voor een flinke dosis Epinefrine. Ik heb er ontzettend veel plezier in. De minuten vliegen voorbij en lijken slechts enkele seconden te duren. Midden in mijn verhaal begint het beruchte lampje te branden. Ik vertel de mensen aan de ronde tafeltjes de laatste grap. Nu het tijd is om af te sluiten, kom ik tot de conclusie dat ik helemaal niet nagedacht heb over hoe ik de hele brei afsluit. Ik stamel maar iets als ‘Mijn naam is Midge, dankuwel’ en ik stap het podium af.

Walsen Door De Bloedbaan
In een soort waas loop ik terug naar mijn kleine ronde tafeltje. Ik weet niet precies wat mij zojuist is overkomen. Ik draai me om en kijk naar het podium waar de MC zijn kunsten alweer aan het vertonen is. Heb ik daar echt gestaan? Ik ga aan mijn tafeltje zitten en bestel een biertje. Na een paar minuten wordt het biertje op tafel gezet. Ik neem een slok en leun achterover. Wat een heerlijk moment. Ik heb zojuist 8 minuten op het podium mijn gedachten kunnen verkondigen. De adrenaline giert nog na in mijn lichaam. Het voelt alsof ik zojuist een shot van een verslavende drug tot mij genomen had, een drug die door de bloedbanen van mijn lichaam heen walst en hunkert naar een volgende shot. Dat ik op dat moment een weg had opengeslagen waar ik niet van af wilde dwalen, wist ik nog niet. Een weg van vele malen vallen, zo nu en dan verschrikkelijk doodgaan, heel veel leren, vele leuke en geslaagde open mics en natuurlijk heel veel plezier. Voorlopig ben ik nog niet klaar met comedy en zal ik deze weg bewandelen. En nieuwsgierig naar wat ik nog tegen zal komen, wandel ik verder: op naar de volgende.





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017