De eerste 8 minuten van...

Mathijs Dordregter



Hoe comedy mij te pakken kreeg
Ik was ongeveer 16 jaar en ik mocht met mijn oudere broer en zijn vrienden een avondje mee naar Amsterdam. Op naar het Comedy Café op het Max Euweplein. Comedians van die avond waren Marco Penose, Johan van Gulik en Neville Raven. Ondanks dat Neville mijn bierglas leegdronk omdat hij mij nog te jong vond voor bier, was het een fantastische avond. Comedy had mijn interesse.

Het weekend daarop ging ik gelijk weer. Wat had ik er zin in! Vertelde Marco en Johan ineens exact dezelfde verhalen… Dat was een kleine teleurstelling, maar het gaf mij ook een klein beetje inzicht in hoe comedy werkt. Hetzelfde verhaal, elke keer beter proberen te maken.

Ik zag artiesten die een hele zaal aan het lachen konden maken. Ik voelde respect, maar ook een lichte vorm van jaloezie. Zou ik dat ook kunnen: een grote groep mensen aan het lachen maken? Ik alleen op het podium voor een volle zaal? Ik begon mij steeds vaker die vraag te stellen. Het was iets dat ik heel graag wilde, maar ik wist niet of ik het kon. Hoe kom je daarachter?

Mijn eerste stap richting comedy
Uiteindelijk duurde het bijna 20 jaar voordat ik mij durfde in te schrijven voor de comedycursus van Roel C. Verburg. Alleen het inschrijven maakte mij al zenuwachtig. Maar ik had het gedaan. Ik kreeg van Roel per e-mail een bevestiging van de inschrijving. Ik weet nog dat ik dacht ‘hé, dit is de eerste persoonlijke e-mail die ik krijg van een BN-er!

10 weken, elke maandag in het Comedy Café. Het was altijd gezellig met een groep die zich vrij voelde bij elkaar. Ondanks dat, ging ik dood van de zenuwen om dat kleine podium met die microfoon op te stappen en mijn geschreven materiaal met de groep te delen. Je zou kunnen zeggen dat de einduitvoering van deze cursus mijn eerste zes minuten waren. Toch tel ik dit niet helemaal mee. De zaal was deels gevuld met familie en vrienden die eigenlijk alles leuk vonden wat ik vertelde. Vanaf nu zou het echt gaan beginnen. Nu moest ik op zoek naar de spots op de open-mic’s.

Mijn echte eerste 8 minuten
Mijn eerste spot was op een zaterdagavond in Café 020 in Amsterdam. Die dag herhaalde ik wel honderd keer mijn set. Hardop en in mijn hoofd, op zolder en op mijn werk, het kon niet vaak genoeg. Mijn grootste angst? Mijn tekst kwijtraken… Ik ging ervanuit dat ik goede grappen had. Daar zou het niet aan liggen. Er was immers veel gelachen tijdens de einduitvoering.

Die avond ging ik naar Amsterdam en stapte in bus 22 naar Café 020. De bus was vol. Ik dacht dat een groot deel van de mensen in de bus onderweg was naar Café 020 voor een afgeladen comedyavond. Dat kon niet anders, toch? Het was per slot van rekening een zaterdag en als headliner stond er een bekende naam uit het Comedy Café. Ik stapte als enige uit bij de bushalte….

Ik kwam Café 020 binnen en acht mensen met een leeftijd nabij de 70 keken mij aan. Gelukkig, daar in de hoek zag ik Badr Maghrani zitten, fijn, iemand die ik ken. Hij speelde ook die avond. Ik bestelde een cola waarop de dame achter de bar vroeg ‘bent u één van de artiesten?’. ‘ehh... ja’. De headliner arriveerde ook. Helaas bleef het publiek uit. Ook toen we nog een extra half uur wachtten. Eigenlijk was het nu al duidelijk, mijn eerste keer zou geen beste keer worden. Dit werd bevestigd nadat de MC/organisator één minuut aan het worstelen was met de haperende microfoon, de headliner zijn jas pakte, voorlangs liep en verdween….

Met gebogen rug om onder de lampen van het biljart door te kijken, speelde Ik die avond mijn set. Voor mij zat er iemand met zijn rug naar mij toe met het geluid aan zijn favoriete televisieprogramma op uitzending gemist terug te kijken. De zeven mensen die wél luisterden maakten zelf grappen die ze, gelukkig, zelf wel leuk vonden. Ik voelde mij het hofnarretje van de avond.

Om de avond compleet te maken, kwam er één iemand naar mij toe die zei:‘”Hé, je stond er wel! Ik zou het niet durven”. Classic…





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017