De eerste 8 minuten van...

Jose Schuringa



8 Minuten? ik weet eigenlijk niet meer of het 8 minuten waren. Waren het minuten uberhaupt? De minuten voelden als uren in elk geval daar op die plek. Daar in Voorburg. In het torentje. De kroeg van Frits Wester had ik vernomen. Hij zou er ook zijn. Godsamme ging ik dit echt doen…Waar is het podium? Oh daar, in die hoek. Een halve meter verhoging met een microfoon. Direct voor de bar. Links de darthoek, waar gewoon gedart werd. Rechts een hoek, waar de dames zaten, zo bleek later, die van een afstand dingen naar je roepen.

Andere koek
Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor deze fameuze 8 minuten al ergens 10 minuten had gespeeld. Ik deed mee aan een comedycursus van het Comedyhuis in Utrecht. In alle veiligheid een aantal zondagen werken aan materiaal. Schrijfopdrachten, kleine improvisaties, paar minuten laten zien aan elkaar. Veel geleerd. Al heel wat jaren met cabaret bezig geweest, maar dit was andere koek. Sneller, hogere grapdichtheid, minder spelen, die microfoon als enige houvast, meer een ‘in je blote kont gevoel’. Die 10 minuten waren op de presentatieavond van de cursus en gingen te gek. Alles werkte, iedereen lachte, I felt gooooood. Ik kan dit, dacht ik.

Het Torentje
23 februari, het Torentje, Voorburg. Ik was er ruim op tijd. Wist toen uiteraard nog niet dat kroegcomedy nooit op tijd begint. En dat kroegcomedy sowieso een vak apart is. Dus eerst ruim een uur gewacht voordat het begon. “José je bent als 2e.” Oh kutje… “Nee José, als laatste voor de pauze toch”. Ik zweer dat ik bijna moest kotsen van de zenuwen. Ook omdat ik andere comedians deels stuk zag gaan, en het publiek nou niet bepaald de kraan voor een warm bad had opengedraaid. De bierkraan daarentegen vloeide rijkelijk. “Hey José, we zetten toch Chris voor de pauze, kun jij na de pauze als eerste.” Ik was al gestorven toen.

Grof en zelfspot
Die Chris ging als enige als een trein. Hard, improviserend, hard. Dit was waar die mensen op zaten te wachten. Grof, zelfspot, seks, schelden. Lachen man die kroeg! Hij had totale controle. Hier kon ik nooit overheen natuurlijk. Ik moest iets ‘anders’ doen.

Ik begon met een lied. Echt? Begon je met een lied José? Ja, ik begon met een lied. IDIOOT. Had ik niet moeten doen. Ik zag mezelf gereflecteerd in de troebele ogen van de kroegmensch. Raar meisje… wat doe jij nou? Wat doe ik hier, dacht ik zelf. Ik wou dat deze zeepkist onder mij weggleed, ik zou vallen, tand door de lip. Dat was in elk geval grappiger geweest.

Sometimes it’s hard to be woman
Ik heb na het introlied (sometimes it’s hard to be woman) mijn verhaal gedaan, al luisterde er niemand echt. Ik keek af en toe in wanhoop naar de MC en organisator Rick, die mij bemoedigend toeknikte. Bij mijn ‘ik drink teveel stukje’ was er even aandacht, maar dat ik daarmee uiteindelijk kotsen en schijtend op een wc eindig, dat kon dan weer niet. Dat vertelde een van de vrouwen die naderhand naar me toekwam. Dat moest ik maar niet meer doen. Haar kleinzoon zat namelijk ook aan de bar… Hij had Chris wel grappig gevonden.

Frits was er klaar mee
Gelukkig sloot ene Donald af. Tja, na zijn bekende ‘ met een gestrekt been erin’ en andere necrofiele grappen (ik vond het fascinerend) was iedereen alles wat daarvoor gezegd was al weer vergeten. Frits Wester vond het te ver gaan, en vroeg hem dwingend om er een einde aan te maken. En zo eindigde mijn eerste avond. Ik kan dit toch niet, dacht ik…





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017