#duimpies

Paul London



Je bent lekker bezig, voor je gevoel, je krijgt veel complimenten, ook van mensen die je zelf enorm goed vind en al lang in het vak zitten. Je speelt steeds grotere shows, weliswaar nog afgewisseld met de treurige ritjes naar café de Blaffende Tekkel in Swifterbant, maar toch; je maakt stappen. Alleen niet hard genoeg…het is nooit genoeg.

Waar ligt je focus?
Je blijft jezelf voorhouden dat je niet naar anderen mag kijken en niet mag veroordelen, maar het comedywereldje kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen. Je ziet mensen die al langer bezig zijn dan jij mijlen achter je, maar je ziet ook mensen die later zijn begonnen als een raket gaan en of je dit nu terecht vind of niet; ze werken er wel voor en blijkbaar doen ze iets goed.

En? Vond je het leuk?
Ik merk bij mezelf dat ik af en toe gefrustreerd ben. Over mijn eigen voortgang, over anderen, over het hautaine gedrag van sommige mensen. Een MC in een grote comedy club, die vrij slecht MC’t en na afloop vraagt “En, vond je het leuk?” terwijl je zelf 2 keer per week een stuk beter MC’t (ik MC, jij MC't, wij hebben geMC'd, denk ik...kan iemand Roel bellen hierover?). Iemand die mensen plekken toebedeelt die ik (politieke correctness for the win) niet beter vind dan mijzelf en vraagt of ik al bij ze op de open mic heb gestaan. Oh en mijn favoriet; de mensen die plekken toebedeeld krijgen op basis van 100.000 keer je gezicht ergens te hebben laten zien en heel Facebook gespammed te hebben met waar je allemaal wel niet met een microfoon voor je snats gestaan hebt.…In een ideale wereld speel je de sterren van de hemel, word je wereldberoemd en kun je deze mensen vriendelijk de middelvinger geven.

Zelfs Keef
Maar wat schiet je er mee op? Ik merk meer en meer dat als ik naar anderen kijk en hoe zij het doen, ik me er niet beter door ga voelen en sterker nog; ik word er zelf minder grappig van en vooral ongeïnspireerd en vermoeid. Comedians, ik incluis, zijn een stelletje ouwe wijven. We lullen over elkaar, zijn het oneens met de keuzes van boekers en we vinden onszelf allemaal beter dan die comedian die die ene spot heeft gelkregen die jij wilt. Geloof me trouwens; geen enkele comedian of artiest is ooit helemaal tevreden en niet jaloers. Keith Richards vond het in zijn bio nodig om te roepen dat Mick Jagger een kleine swans heeft; niets meer dan 50 jaar frustratie.

Never Forget
Het haalt me naar beneden en ik ben voornemens hier mee te kappen…niet met comedy (“Paul London…”Never Forget, 2015 – 2017”), maar met het kijken naar anderen. Met het zeiken, de jaloezie, want het is niets meer dan dat. Ik ben trots op waar ik heb gespeeld en nog ga spelen en ik blijf de meters maken die nodig zijn. Ik volg een gestaag pad en ik word nog altijd beter. De plekken komen vanzelf. Ik hoef geen middelvinger meer te geven, alleen nog maar duimpies.





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017