De eerste 8 minuten van...

Dario Di Mango



Na een periode een aantal mensen voorgelogen te hebben dat ik al een keer had opgetreden leek het mij wel eens tijd om het plan om het te gaan maken als stand up comedian ook daadwerkelijk tot realisatie te brengen.

Met bloed doorlopen ogen
Toen mij in de zomer van 2014, na 3 jaar gewerkt te hebben als hoofdcoördinator bij de Hogeschool van Amsterdam, mede werd gedeeld dat een vast contract niet voor mij in het verschiet lag en ik de laatste 60-urige werkweken met bloeddoorlopen ogen, hoge frustratie en overspanning nauwelijks had afgerond besloot ik 2 maanden spontaan op vakantie te gaan. De bestemming was Thailand, de missie was het schrijven een set. Tijdens een verlichtende lange reeks van vele zeer kortstondige edoch betekenisvolle en diepgaande relaties met de (hopelijk) vrouwelijke lokale bevolking aldaar heb ik ook daadwerkelijk een set geschreven. Mijn eerste set, wat een voldoening gaf dat! Het was dan ook meteen een heerlijke eerste set, een set met verkeerd verwoordde punchlines en bewonderingswaardig lange set-ups, dit was uiteraard zodat het publiek dan fijn lekker lang kan genieten van de zeer woordige opbouw om dan vervolgens na een lange zit uiteindelijk getrakteerd te worden op slechts een middelmatige grap. “Eureka, niets meer aan doen”, riep ik in extase terwijl wat potentiële nieuwe Thaise vriendinnen de indruk kregen dat mijn passie aan hun gericht was en mij een speciale massage aanboden. Ik waande mij meteen al de nieuwe Theo Maassen en dat mocht gevierd worden.. massage!

The Return
Na mijn terugkomst in ons aller Nederland leek geluk en fortuin aan mijn zijde: 8 gloednieuwe kersverse minuten aan comedy materiaal waar ik de wereld mee ging veroveren en daarnaast bleek ik, tegen alle logica in, ook geen enkele SOA te hebben opgelopen. Dit was duidelijk meer dan geluk. Dit wonder kon ik in dit geval niet zomaar stom toeval noemen en achteloos onder de mat vegen, ik moest het zien voor wat het was. Dit was niets minder dan een teken van God. Onze verlosser had niet enkel Zijn handen op mijn genitalien gelegd en hiermee mijn edele delen gezegend maar ook daarmee mij tegelijk indirect het groene licht gegeven om mijn doel te bereiken door de planken te gaan betreden.

Met de Heer aan mijn zijde kon zelfs een te grove, woordige set met onnodig lange set-ups niet mis gaan.. Als zelfvertrouwen een borrelglas was dan had de mijne een bolletje jenever boven het glas uitsteken. Iets waar menig alcoholistische 50 plusser schaamteloos in elk bruin cafe in Amsterdam daadwerkelijk om vraagt, weet ik als voormalig barkeeper.

4 dagen later
Via een geheime Facebook groep wist ik mijzelf in Amsterdam, bij cafe De Duvel, tussen gevestigde komische krachten als Onald Dolie en ank uit Hutrecht maar ook andere startende comedians als Dave Turnhout en Davey Felida te wurmen [uit privacyoverwegingen zijn de namen gefingeerd].

Er stond een klein houten verhoging bij het raam welke werd verlicht door een schel klein kutlampje. Terwijl ik achter in de zaal uit nervositeit zowat mijn eigen anus inkroop betraden de comedians één voor één het houten nauwe gevaarte welke het personeel van het cafe liefkozend `het podium` noemden. Met de elegantie van ware doorgewinterde Cirque du Soleil acrobaten wisten de comedians van vóór de pauze zich van lichamelijk letsel te behoeden.

Ik was onder de indruk, comedians zijn van nature in een bepaalde staat van lichamelijke verval maar toch wisten zij zich moeiteloos op een krat te balanceren.

Ik was eerste na de pauze, ik had nog 15 minuten om mijzelf voor een auto te werpen om mij mogelijk nog pijnlijkere leed te doen besparen. Gelukkig wist ik tijdig te herinneren dat ik op een missie van de ‘big man himself’ was gezonden, Jezus zélf had vast ingegrepen als ik me voor een auto had geworpen door het stuur ternauwernood een slinger gegeven zodat het mij net zou missen maar wel een bloederige catastrofe achter mij zou veroorzaken.

Fuck it, ik doe het. Geen gelul Dario, man up!

Hank, de mc van de avond, riep mijn naam en ik balanceerde alsof ik jaren hierop getraind had. Ik wierp de eerste grappen de zaal in, een paar kwamen terug omdat er een gigantische steunpilaar mij van een deel van het publiek scheidde. Ik moest best lachen om de grappen die door de pilaar teruggekaatst kwamen, dat zat dus wel goed. Hoe verliep het verder vraagt u? Mwoa, wel ok. Bedankt voor het vragen..





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017