De eerste 8 minuten van...

Renee Snijder



Vroeger wilde ik cabaretier worden, maar dan word je volwassen en zie je in dat dat niet zo makkelijk gaat als even op een podium te gaan staan en grappig te doen. Zo lijkt Standup-comedy wel te zijn, voor het publiek dan. Het overkomen alsof je alles wat je verteld gister of vorige week hebt meegemaakt en het nog nooit eerder hebt verteld is denk ik een van de grote uitdagingen aan comedy. De eerste comedy cursus die ik ooit deed was 4 jaar geleden in Boston bij Improv Boston, in het Engels! Ik dacht laat ik het even lekker makkelijk voor mezelf maken. Ik kwam er toen achter dat de meeste dingen die je bedenkt in je eigen hoofd hilarisch zijn maar op een podium totaal ruk. Dat kwam bij mij vooral om het grote ‘je had er bij moeten zijn’-gehalte wat er in de meeste grapjes zat die ik bedacht. Daarom was ik ook aan de cursus begonnen, omdat ik in een groep mensen op feestjes of in de kroeg redelijk hilarisch kon zijn. Dit kwam voornamelijk door mijn ADHD, hierdoor had ik vaak weinig filter in wat ik zeg en denk, in combinatie met mijn bijdehante persoonlijkheid.

Het podium op
Wat toen steeds duidelijker werd is dat om grappig te zijn in een groep vrienden of kennissen waar je redelijk vertrouwd mee bent, een heel ander verhaal is dan op een podium. Dan sta je daar, terwijl je het liefst spontaan zou willen ontbranden en half kotsend probeert te onthouden wat je in godsnaam had bedacht van tevoren. Dan ben je totaal niet meer spontaan of vanuit je bijdehante persoonlijkheid aan het vertellen natuurlijk!

De eerste keer op een podium in Boston moest ik ook nog eens door een groep dronken mensen achter in de bar heen proberen te praten die meer waren geïnteresseerd in het vieren van Mardi Gras dan mijn “grappen’ zonder punchline die 5 keer zo lang waren als de bedoeling was. Het voelde alsof ik was beland in een nachtmerrie en hoe verder ik kwam in mijn verhaal hoe meer ik ging letten op alle mensen die me aankijken met een blik van; wie the fuck is die chick en wat ratelt ze nou?!. Ook gek dat ik dacht dat ik dat wel even ging doen terwijl elke spreekbeurt die ik op school heb gedaan blinde paniek teweeg had gebracht. Dat eerste optreden heeft me wel echt even terug geslingerd naar de realiteit.

Gelukkig was mijn eind-optreden van de cursus een stuk leuker en lachte alle vrienden en familie van de cursisten hartelijk om mijn Engelse grapjes met dik Nederlands accent. Dat was wel een flink voordeel, dat ik uit Nederland kwam en ook nog uit Amsterdam. Ik kon er goed gebruik maken door extra door te gaan op vooroordelen over Amsterdammers. ‘No I don’t smoke weed! Not everyone in Amsterdam does!! Besides, I like harddrugs much better...’

In je moerstaal
Toen ik daarna terug kwam in Nederland heb ik er een tijd niets mee gedaan, vond het moeilijk waar ik dan moest beginnen. Dus toen besloten ook hier een cursus te gaan doen. Bij Roel C. Verburg heb ik toen super veel geleerd en geweldige mensen ontmoet. In het Nederlands vond ik het alleen wel wat lastiger grapjes te bedenken, het is een drogere taal met veel woorden die niet zo lekker te gebruiken zijn. Ook omdat ik een vrouw ben dacht ik dat ik dan bepaalde onderwerpen moest vermijden en niet te grof mocht zijn. Dat vond ik kut want grove humor is echt mijn ding. Het is zoals ik later inzag wel makkelijker dan echt complexe slimme grappen, het shockerende effect van grove grappen zorgt namelijk redelijk snel voor een lach. Ik heb nu veel meer schijt hieraan en probeer gewoon goeie grappen te schrijven, en als ze dan vaak grof zijn en over seks gaan jammer dan. Als ze echt grappig zijn dan is dat ook minder storend. Ik heb ook geleerd dat iets met piemels altijd werkt, het woord alleen al maar ook gewoon de kant van hoe vrouwen seks beleven en dat op een rauwe harde manier vertellen. Ik ben zelf niet een hele vrouwelijke vrouw, dit komt ook doordat ik dus vaak alles zeg wat ik denk en dat nogal een mannelijke eigenschap is.

ADHD en piemels
Dit helpt me wel bij comedy want vaak juist de per ongelukkige versprekingen en rare dingen die er tussendoor in mijn hoofd opkomen zorgen voor de hardste lach. Nu ik wat zekerder op een podium ben durf ik dat ook wat vaker toe te laten. Laatst had ik een heel smerig gedicht geschreven over hoe geweldig een man die ik had ontmoet in bed was. Het was zo grof en eerlijk dat ik zelf in een lachstuip schoot omdat ik terwijl ik de woorden uitsprak bij mezelf dacht ‘holy shit zeg ik dit nu echt’. Die puurheid is wat mensen juist grappig vinden dus lag iedereen in een scheur. Het gedicht zelf was vooral het eerste gedeelte sterk maar eigenlijk nog helemaal niet af. Er kwam alleen meer lach op dan veel van mijn veel meer gepolijste grappen die ik al jaren doen. Dit kwam omdat ik helemaal in het moment zat en gewoon reageerde om mijn eigen grap. Dat is denk ik de gouden combinatie voor mij in het comedyvak; ‘ADHD en piemels’. Niet nadenken, geen filter en gewoon doen! En juist als t eigenlijk echt niet kan en te grof is, gebruik dat weer en ga er gewoon voor. Als het maar oprecht is vanuit jezelf, dat voelen mensen aan.





Copyright LondonMedia & www.8minuten.com 2017